29 AUGUSTUS 2017

DOOR: OP VERZOEK ANONIEM

 

Groningen, 29-8-2017
 

Aan alle kindbehartigers van Nederland,
 

Via deze brief wil ik graag mijn waardering uitspreken over datgene dat jullie voor veel kinderen betekenen in een voor hun moeilijke periode.

Tijdens mijn werk op een grote basisschool, heb ik regelmatig te maken met gezinnen in echtscheidingssituaties. Mijn advies is altijd om een kindbehartiger in te schakelen, maar vaak krijg ik als reactie “dat is denk ik niet nodig, het gaat wel goed met de kinderen”. Tegelijkertijd vertellen de ouders dan reacties van de kinderen waarbij ik al merk dat dit kind duidelijk in de knel zit. Ouders zien niet de noodzaak van het inschakelen van een kindbehartiger. Kunnen we dit de ouders kwalijk nemen? Nee, dat denk ik niet. Deze ouders dealen met hun eigen verdriet, woede of schuldgevoel. Zij zijn op dat moment niet in staat om objectief naar de behoeften van hun kind te kijken. Bovendien willen ze graag dat het goed gaat met de kinderen en dat maakt dat de kleine tekens aan de wand niet opgemerkt worden. Tel daarbij op dat het kind, door een loyaliteitsdilemma, niet die signalen aan de ouders laat zien die in dit geval zouden helpen. Kortom; deze ouders zijn niet onwillig maar onmachtig.

Toch zouden we graag willen dat elk kind de hulp krijgt die hij/zij nodig heeft. In jullie geval wordt die hulp zelfs op maat naar behoefte gemaakt! Ik denk daarom dat het essentieel is dat de ouders het belang van een kindbehartiger inzien voordat ze zelf in zo’n situatie belanden. In die periode zijn ze namelijk nog wel in staat om zich voor te stellen dat kinderen in echtscheidingssituaties een rouwproces doormaken, dat ze in de knel zitten, dat ze een loyaliteitsconflict hebben en dat hun wereld helemaal op de kop komt te staan. Dat besef moet al bij de ouders aanwezig zijn voordat in hun gezin het drama begint.

Mijn eigen scheiding is al bijna 20 jaar geleden. Toen waren er nog geen kindbehartigers, helaas. Toch zag ik ook toen al de noodzaak van een neutraal persoon waar mijn dochter van 5 haar verhaal bij kwijt kon. Dingen waar ze zich thuis niet over uitliet. Ook bij haar zag ik het loyaliteitsconflict. Als haar vader haar teleurstelde, mocht ik daar niets over zeggen, dan sprong ze direct in de verdediging. Ik zag haar worsteling. Wat was een kindbehartiger toen zinvol geweest!

Ik praat nog wel eens met haar over die tijd. Ze is er goed uit gekomen, maar het heeft haar wel gevormd. Gelukkig heeft zij haar littekens om kunnen zetten in iets enorm zinvols en daar ben ik trots op.

 

Een moeder

 

 

Ingezonden brief

gallery/plaatje-kindbehartiger-1024x683